Rozdział 5

"Lost in confusion, like an illusion"

W nocy usnęłam dosyć szybko, jednak deszcz bijący o moje szyby, często mnie budził.  W tamtych chwilach sięgałam po swoje mp3 i słuchałam ulubionych piosenek, przy których zawsze się rozmarzałam. Nad ranem nie mogłam już spać, słońce które wstało już wcześniej, raziło mnie po oczach, a sama ja ,nabrałam ochoty do życia. Odłożyłam swoje Mp3, które było zaplątane w moich nogach, na szafkę nocną i pościeliłam łóżko. Dzisiaj nie miałam nic ważnego do pracy, mimo moich sprzeciwień aptekę prowadził dziś Pan Jarek. Chciałam zostać, ale był na tyle uparty, że mi na to nie pozwolił. Teraz już wiedziałam po kim Klaudia jest tak uparta. Wzięłam więc ubrania przygotowane wczoraj i poszłam z nimi do łazienki. Umyłam się, wyszczotkowałam zęby i związałam włosy w wysokiego kucyka. Założyłam luźny szary T-shirt, czarne legginsy i szare Vansy. Oczy musnęłam tylko tuszem do rzęs i wyszłam z łazienki. Po drodze zakręciło mi się w głowie kilka razy, przez co mało co nie upadłam. Stwierdziłam, że to z powodu braku witamin. Podeszłam więc do szafki i wyjęłam z niej pudełeczko z tabletkami. Połknęłam jedną i zaczęłam robić śniadanie. Szybko je zrobiłam i zjadłam po czym siadłam na sofie i zaczęłam krążyć po kanałach. Mimo iż była piękna pogoda na polu, po deszczu nie było widać ani śladu, ja siedziałam w pokoju z pilotem w ręku. To mnie dobijało, strasznie dobijało. Moje lenistwo, a może nieśmiałość.  Niechęć poznania nowych ludzi, w sumie to nie wiem.  W pewnym sensie byłam na siebie zła, nie pasował mi taki styl życia, ale jakoś nie miałam ochoty go zmieniać. Podczas oglądania mojej kochanej telenoweli usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi, powolnie wstałam trzymając się sofy, aby nie przewrócić się, gdyż zawroty głowy trzymały się mnie jeszcze. Gdy otworzyłam drzwi, spostrzegłam w nich roześmianą twarz mojej przyjaciółki.

-No część siostra! – powiedziała uśmiechnięta.

-Siemka, siemka – odpowiedziałam całując ją w policzek –Wejdź do środka – zaprosiłam ją do mieszkania. Ta nic nie odpowiedziała, tylko zmierzyła mnie wzrokiem i położyła rękę na moim czole – Co? – zapytałam, patrząc na nią zdezorientowana.

-Ty jesteś chora – powiedziała poważnie i wzięła mnie pod ramię –Chodź, zmierzę Ci temperaturę – odparła stanowczo i przeszła ze mną do salonu.

-Klaudia….co ty dajesz, świetnie się czuję – wymusiłam lekki uśmiech i spojrzałam na nią z wyrzutem. Spojrzała na mnie z ironią i podeszła do szafki stojącej obok lodówki, wyjęła z niej apteczkę, w której znajdował się termometr. Szybko z nim do mnie podeszła i kazała mi się położyć –Ale Klaudiaaa! – jęknęłam.

-Żadne ale! – powiedziała stanowczo.

-Zachowujesz się jak moja matka… - roześmiałam się, po czym stwierdziłam, że źle dobrałam swoje słowa. Gdyż ja swojej matki nie miałam. Mina od razu mi zrzedła, Klaudia to zauważyła i odwróciła wzrok. Pewnie nie wiedziała jak ma się zachować, zresztą nie dziwie się jej. Szybko zmieniłam temat biorąc termometr do ręki – Zaraz się przekonasz, że wcale chora nie jestem – powiedziałam lekko się uśmiechając.

-Kto się przekona, ten się przekona. Ja tam czułam, że masz z 39 stopni, jak nie więcej – mruknęłam i podeszła do fotela, stojącego obok i zdjęła z niego narzutę – Połóż się dziecko – uśmiechnęła się.

-To „dziecko” jest starsze od Ciebie – fuknęłam śmiejąc się.

-Może, ale nie dzisiaj – roześmiała się i przykryła mnie narzutą.

-A tak w ogóle, to po co tu dzisiaj przyszłaś? – zapytałam gdy ta usiadła obok mnie.

-No wiesz, chciałam Cię wyciągnąć z tej nory, na zakupy – roześmiała się i zdjęła kurtkę, która miała na sobie – Ale jak zobaczyłam Cię w takim stanie, to od razu zmieniłam zdanie – odparła poważnie po czym spojrzała na mnie jeszcze raz – Blada, policzki czerwone, zmęczona. Dziewczynoooo, na pewno jesteś chora… - nie dokończyła po przerwał jej dźwięk termometru, który sygnalizował o wyjęciu go spod pachy. Szybko to zrobiłam i podałam termometr Klaudii.

-A nie mówiłam? – prychnęła – 39 stopni, pozdrawia - sztucznie się uśmiechnęła.

-Co? – zdziwiłam się – Wcale się na tyle nie czuję – odparłam wstając z łóżka.

-Te! Ty mi się tu stąd nie ruszasz nigdzie! – powiedziała stanowczo i pogroziła mi palcem, co wyglądało dosyć dziwnie.

-No okej, okej – powiedziałam zrezygnowana i przykryłam się narzutą – Ale ty masz przecież prace debilu – fuknęłam i spojrzałam na nią z wyrzutem.

-Poradzą sobie beze mnie, jak coś to mają do mnie telefon, będą do mnie dzwonić – mrugnęła okiem i poszła do kuchni – Sok malinowy czy herbata? – krzyknęła.

-Sok – odpowiedziałam włączając telewizor.

-Proszę, sok i tabletki – podeszła do mnie z tacą, na której były wszystkie wypowiedziane przez nią rzeczy.

-Dzięki Klaudia, ale nie musisz się mną zajmować, jestem już dorosła – powiedziałam po czym wzięłam łyk gorącego soku.

-Oj tam, ktoś musi się Tobą zaopiekować, a w ogóle, to spędzimy trochę czasu razem, nie? – roześmiała się po czym usiadła na fotelu, stojącego obok. Po obejrzeniu kilku odcinków telenoweli telefon Klaudii, zaczął natarczywie dzwonić, przez co dostałam okropnego bólu głowy. Chyba naprawdę byłam chora.

-Przepraszam – powiedziała Klaudia po czym szybko odebrała telefon –Tak? – powiedziała do głośnika – O cześć Misiek! – odpowiedziała z uśmiechem, natychmiastowo na mojej twarzy pojawił się niesamowity banan, od ucha do ucha – No jestem u Nikoli, bo leży chora, nie wiem gdzie ona łaziła, że się tak przeziębiła – roześmiała się. Ja natychmiastowo przybiłam faceplama przypominając sobie wczorajszy spacer w deszczu z Miśkiem, być może dlatego byłam chora – No leży bidula z 39 stopniami gorączki – kontynuowała – Okeeej, a po co dzwoniłeś? Tak tylko żeby się zapytać co robię? Dziwny jesteś… - powiedziała z lekkim uśmiechem – To do jutra – odpowiedziała i zakończyła rozmowę.

-Co chciał? – zapytałam spoglądając na przyjaciółkę.

-W sumie to nie wiem, zapytał się co robię i …tyle – odpowiedziała bez entuzjazmu po czym znów wlepiła wzrok w telewizor. Przez następne pół godziny oglądałyśmy jakiś program muzyczny, nawet mi się spodobał. Klaudii chyba też, bo występował w nim jej ulubiony piosenkarz. Prawie przez cały czas jarała się nim jak kamera była skierowana wprost na niego. Nagle usłyszałyśmy dźwięk dzwonka do drzwi.

- Kogo tam nieeesie – jęknęłam i przykryłam twarz narzutą –Niech spada gdzie indziej – mruknęłam, a zadowolona Klaudia podeszła do drzwi, aby je otworzyć.

-Misiek?! – powiedziała podniosłym, a zarazem zdziwionym głosem. Na to słowo zareagowałam  jak po zażyciu dużej dawki kofeiny – Co ty tutaj robisz? – zapytała Klaudia wpuszczając go do środka.

-Jestem – odparł z ironią spoglądając na nią jak na idiotkę.

-Eeeee..a dokładniej? – zapytała.

-Stoję – wyszczerzył się jak głupi i wszedł do salonu .

-Z tego co zauważyłam to ty zawsze stoisz – zaśmiała się i odwiesiła kurtkę Michała.

-If you know what I mean! – krzyknęłam z salonu nie podnosząc się z sofy. Zawsze musiałam coś swojego wtrącić do rozmowy, a akurat wtedy, była znakomita sytuacja.

-Chora, ale humorek dopisuje – Michał powolnym krokiem wszedł do salonu i podszedł bliżej łóżka, po czym klęknął przed nim, raczej przede mną. W jednej ręce trzymał siatkę pomarańczy a w drugiej przeróżne soki i słodycze.

-Co to? – zapytałam wskazując na jego torby, nie miałam siły nawet wstać z sofy.

-Jak widzisz, same teraz najpotrzebniejsze rzeczy. Dla Ciebie oczywiście! – powiedział z entuzjazmem po czym poszedł do kuchni i odstawił wszystko na blat kuchenny. Był w moim mieszkaniu niecałe 5 minut a już zachowywał się jak u siebie. Nie ukrywam, było to denerwujące, ale i śmieszne. Gdy Misiek wrócił z kuchni usiadł w fotelu a Klaudia obok niego, na oparciu.

-Nie żebym była nieprzyjemna, wredna czy coś… - zaczęłam – Ale po co przyszedłeś do mojego mieszkania? – roześmiałam się.

-Wiesz, to przeze mnie jesteś chora …

-Co? – Klaudia przerwała  mu prawie piszcząc. Kubiak głęboko westchnął i spojrzał na mnie błagalnie.

-Mówiłem, że mnie zabije gdy się dowie, że przeze mnie jesteś chora?- powiedział z wyrzutem patrząc na mnie śmiejącymi się oczami.

-Było skłamać – prychnęłam uśmiechając się szeroko.

-Wiesz, że ja nie umiem kłamać! – fuknął Misiek.

-Eheee – odparła Klaudia wywracając oczami.

-Masz coś do mnie….Klaudyna? – prychnął Kubiak spoglądając na przyjaciółkę.

-No raczej, bo Twoje ostatnie wykręty z treningu były raczej marne… - uśmiechnęła się z ironią. Kubiak cały czas patrzył się na nią zdezorientowany.

-Wszyscy wiedzą, że po ostatnim meczu z Asseco poszedłeś z Zibim na piwko – wyszczerzyła się głupio i dała mu kuksańca w bok.

-Ale to jeden raz… - Misiek posmutniał i spojrzał na nią z żalem.

-A! I nie mów na mnie Klaudyna!

-Paciemu?

-Bo pójdę do trenera i zaserwuję Ci taki wycisk na treningu, że go na długo popamiętasz! – pogroziła mu palcem po czym u mnie, jak zwykle, na twarzy pojawił się ogromny banan.

-Dobrze…..Klaudusiu… - odparł Misiek wpatrując się w Klaudię maślanymi oczami.

-Nic nie poprawia mi nastroju bardziej, niż wasze kłótnie! – roześmiałam się patrząc na tą dwójkę.

-Widzisz Misiek! Musimy się częściej kłócić! – powiedziała z entuzjazmem przyjaciółka.

-A bardzo chętnie! – powiedział śmiejąc się od ucha do ucha.

-To teraz Misiek, spowiadaj się, czemu Nikola jest chora? –spojrzała na niego z wyrzutem.

-Heeeeeej, to moja wina – uśmiechnęłam się do Klaudii po czym mrugnęłam do niej okiem.

-No wylazła menda w deszcz z domu , przewiało ją i tyle. Zauważyłem ją, dałem jej bluzę, żeby nie zmarzła, ale to chyba nie podziałało… - wytłumaczył Misiek cały czas na mnie spoglądając.

-Ale… - zaczęłam – ŻYJĘ! – dokończyłam po czym wszyscy się roześmieliśmy.

-Dobra młodzieży! Idę zaparzyć herbatę, kto chce jaką? – zapytała Klaudia podnosząc się z oparcia fotela.

-Sok malinowy poproszę, znowu – powiedziałam uśmiechając się do przyjaciółki.

-A to ja też – odparł Misiek. Klaudia pokiwała tylko głową i momentalnie znalazła się za drzwiami od kuchni. Michał wstał z fotela i powolnym krokiem do mnie podszedł po czym uklęknął przed sofą. Położył swoją głowę na ramionach, które wcześniej założył na sofę. Dzieliło mnie wtedy od niego, maksymalnie 15 centymetrów, poczułam się wtedy bezpiecznie, ale gdy jego oczy wpatrywały się bezczynnie w moje, moje ciało ogarnęło ciepło. Mimowolnie się uśmiechnęłam.

-Przepraaaaszam – wymruczał.

-Ale za co? – prychnęłam – Gdyby nie ty, ze mną byłoby jeszcze gorzej – uśmiechnęłam się od ucha do ucha i przykryłam się narzutą. Misiek tylko uniósł kąciki swoich ust i przykrył mnie jeszcze jednym kocem, który leżał na podłodze.

-Wiesz co? – zaczął.

-Hm?

-Adres się przydał – mrugnął okiem i usiadł po turecku naprzeciwko mnie.

-Widzisz, ale szybko się z Tobą nie rozerwę – wyszczerzyłam się do niego przypominając sobie naszą wczorajsza rozmowę.

-Oj tam.. kiedyś jeszcze pojedziemy na jakiś biwak czy coś! Weźmiemy Klaudię i może chłopaków – uśmiechnął się do mnie – Oczywiście po Twojej chorobie – dodał szybko.

-Wy? – zapytałam ze zdziwieniem.

-A co ty myślisz? Że my gwiazdki jakieś jesteśmy? – prychnął po czym spojrzał na mnie z dezaprobatą.

-Eeeeee – wydukałam po czym się roześmiałam.

-To się kochana mylisz! – pogroził mi palcem – Czasami lubimy się wyrwać poza miasto i pojechać na jakiś biwak czy coś – odparł z uśmiechem na twarzy.

-To ok – powiedziałam bez entuzjazmu po czym położyłam się na plecy i zaczęłam się wpatrywać w sufit. Momentalnie nade mną znalazł się Kubiak, jego twarz od mojej dzieliło zaledwie 10 centymetrów, wpatrywał się w moje oczy. Czułam się zawstydzona i onieśmielona, czułam jak się czerwienię. Momentalnie na jego twarzy pojawił się uśmiech.

-Spadaj! – odepchnęłam lekko ręką jego twarz – Bo Cię zarażę! – uśmiechnęłam się do niego, ale ten pozostał niewzruszony i nadal był przychylony nade mną.

-No to co – wzruszył ramionami -  Czyli zgadzasz się? – zapytał wpatrując się w moje oczy.

-Niech Ci będzie – westchnęłam.

__________________________________

Taki dziwny ten rozdział o.O A wy co o nim myślicie? :)